Een nietsnut

Vakantietijd. De normaal gesproken druk bezette agenda is voor een aantal van ons iets minder druk.

Er is tijd voor een 'dopo cena'.

De term dopo cena betekent na het avond eten, maar het tijdstip is geografisch bepaald. 

Hoe de dopo cena wordt ingedeeld is ook geografisch bepaald.

In het centrum/zuiden waren we eind juni bij vrienden uitgenodigd voor een dopo cena. 

Bij ons zaait dit soort uitnodigen altijd twijfel. Voor mij als Nederlandse zou een uitnodiging na het avondeten, een kopje koffie om 20 uur kunnen zijn, vaak gevolgd met een drankje, blokje kaas en chips. Een typisch Nederlandse avonduitnodiging.

Bij mijn Romeinse ega en zijn familie wordt dit soort uitnodigingen eigenlijk bijna niet gedaan. Je nodigt iemand meteen uit voor het avondeten. Dit avondeten begint rond 20/20.30 in Rome.

Maar ok na wat whatsappjes met onze napoletaanse vriendin in Sabaudia kwamen we er achter dat hun dopo cena een kopje koffie met een 'dolce' ( iets zoets ) om 20 uur zou zijn.

Het iets zoets bleek een eigengemaakte babá ( Napoletaans gebak ) en een heerlijke romige tiramisu te zijn.

Gelukkig hadden we niet veel gegeten die avond bij het avondeten.

Gisteravond hadden we een 'dopo cena' bij vrienden uit het dorp. Allebei hebben ze een zeer drukke agenda. Om deze te kunnen combineren met onze drukke agenda is bijna onmogelijk.

Komen jullie bij ons morgenavond? 

Ok hoe laat?

20 uur.

En hier begint de twijfel... Is het dan avondeten of een dopo cena?

Even doorvragen en ik kom er achter dat het een dopo cena is. Ze hebben een ijsmachine en ze willen ons zelfgemaakt ijs laten proeven. 

Het ijsje is romig, gemaakt van pure ingrediënten; melk,room, eieren en een vleugje vanille.

Onze gastheer en gastvrouw grappen dat ze net een kibboets zijn, ze maken alles zelf. Achter het huis ligt een grote groentetuin met verse groenten. Links een stal met twee paardjes. In de verte zien we onze geliefde bergen. 

Op de verjaardag van hun jongste dochter in de winter mogen we zelfgemaakte wijn en grappa proeven. 

Op een warme zomeravond vindt hij het echter geen goede tijd om wijn te drinken. 

We mogen zijn zelfgemaakte ( doppio malto ) bier proberen. 

Een fles wordt met een knal van zijn dop ontdaan. Het gistingsproces geeft druk op de fles. 

Dit biertje moet je niet drinken, maar proeven zegt hij. We drinken kleine slokjes van het zoete bruine vocht.

Dit is een speciaal biertje.

Hij vertelt vol enthousiasme over het experimenteren van verschillende smaakjes. De eerste mislukkingen ( met kraanwater lukte het niet ), een vleugje whisky. 

Dit jaar doet hij mee aan een locale wedstrijd ' bier brouwen '.

Blijkbaar zijn er meer mensen die aan het brouwen zijn in de kelder.

We verzinnen al lachend een naam voor zijn eigen biertje.

Zijn achternaam werd vroeger door de oude inwoners van Siena gebruikt om iemand die nergens goed voor was, een nietsnut, aan te duiden.

 

Een ludieke naam voor een biertje, maar het weerspiegelt in zijn geheel niet hoe onze vriend leeft. Kaakchirurg in het dagelijks leven, wijn/grappa/bierstokerij in zijn vrije tijd. 

Geheel verschillend zou ik denken.. Of toch niet?

Het leven bestaat uit experimenten en innovatief zijn.