Niet alleen zonneschijn...of toch wel ?

Het is al weer een poosje geleden dat ik geschreven heb in mijn blog.

Het afgelopen jaar is dan ook heel wat gebeurt op het persoonlijke vlak...en niet altijd had ik zin om over leuke dingen te schrijven.

Vorig jaar mei kreeg ik nl het bericht dat mijn vader longkanker had. Hij zou niet lang meer hebben, maar ging met volle moed toch met de chemo-kuren beginnen. De eerste kuren gingen heel erg goed en we kregen allemaal weer hoop. 
In de zomer zijn we zo vaak mogelijk naar Nederland geweest om toch een beetje te kunnen helpen...voor zover dat mogelijk was....als je op 1250 km afstand zit.

Na de zomer ging het warempel zo goed met hem, dat mijn ouders zelfs nog twee weken bij mij zijn geweest in september. Twee weken genieten. Twee weken leuke dingen doen. Twee weken veel dingen zien.

Helaas ging het na de zomer ineens weer niet goed...en kreeg hij een flinke terugslag. Weer andere chemo's, ziekenhuisopname...en toch weer naar huis mogen. Wat een kanjer was het toch.

Maar helaas heeft het niet mogen baten. Oudejaarsdag kregen ze het nare bericht dat ze niets meer voor hem konden doen. De chemo's werden stop gezet...en hij wilde persè niet meer opgenomen worden.

Het ging niet meer goed met hem...het werd steeds zwaarder ...en op een gegeven moment wilde hij niet meer vechten. Het was goed....

' houden van is loslaten '


Op 9 januari is hij overleden.

Op 14 januari werd hij begraven...buiten lag een vers laagje witte sneeuw. We kwamen de kerk uit..en er scheen een prachtig zonnetje. De witte sneeuwkristallen glinsterden helder.

Mijn vader was de laatste maanden van zijn leven erg blij met het feit dat hij al meer dan tien jaar van zijn vut/pensioen had mogen genieten. Veel vrije tijd heeft gehad. Mijn broer helpen met zijn bedrijf. Naar mij in Italie. Oppassen op de kleinkinderen. In de tuin bezig. Hij zat niet stil..was altijd bezig, maar genoot van dit leven. 
Lekker fietsen met zijn broer en diens vrouw. Onderweg op een bankje zitten, stukje kaas en worst mee. Op een terrasje zitten, lekker koud glaasje bier. Dit was genieten voor hem. 

En dit genieten...dat wilde hij ook graag voor de mensen die hij lief had. Zo vertelde hij meer dan eens tegen zijn broers...geniet van het leven, nu het nog kan.

Geniet van het leven...en dit deed hij door te genieten van de kleine dingen. De kleine dingen die wij in het normale leven zo vaak vergeten. Hoe vaak genieten wij werkelijk van deze dingen ?
Het kopje koffie dat je samen met je geliefde op het terras drinkt ?  Lekker skien op een doordeweekse dag nadat het vier dagen aan èèn heeft gesneeuwd. 
Maar ook gewoon gezellig op de bank zitten met een warm dekentje over je benen tv te kijken. 

Het zijn de kleine dingen die we niet moeten vergeten......en daarom heb ik vanaf overmorgen, 22 januari ( de verjaardag van mijn pa ) een nieuw fotoblog.  
365 dagen genieten.
Elke dag een foto van die kleine dingen die ons leven zo mooi maken.

http://365dagenvandekleinedingengenieten.blogspot.it