Gezondheidszorg

Vandaag werd ik gebeld door Monia, een vriendin uit Sabaudia. Sabaudia waar we elke zomer heen gaan. Mijn schoonouders hebben daar een huisje. Veel Romeinen die in Rome in een appartement wonen hebben een tweede huisje aan zee. Een huisje met een tuin met een palmboom, een citroen-, mandarijn-, olijf-, en pruimenboom. Een genot voor het oog om dit tuintje te zien. Een oase van groen. Vooral voor mensen die de hele dag alleen maar andere gebouwen zien wanneer ze uit het raam kijken is het huisje in Sabaudia een klein paradijsje. 

Niet alleen de tuin is paradijselijk om te zien ( alhoewel de buren een tropische bloementuin hebben waarmee ze in menig tuinmagazine hebben gestaan ), maar ook de zee is er prachtig. Nee, daar kan de zee bij Lignano Sabbiadoro in Friuli niet tegen op. De zee in Sabaudia heeft prachtige golven, soms zie je zelfs een verdwaalde surfer die denkt in California te zijn. Als je de zee in loopt zie je terwijl je tot je hals in het water staat je voeten helder over de prachtige bijna witte zeebodem lopen.

Sabaudia betekent zomer voor ons. Sabaudia betekent twee weken relaxen, ijsjes en pizza eten. Sabaudia betekent zo weinig mogelijk doen. Sabaudia voor Livia betekent haar zomervriendjes weer zien. Sinds ze geboren is gaan we elke zomer een paar weekjes naar het huisje van mijn schoonouders. We gaan elk jaar naar hetzelfde strandje ' Ai Sabbioni'.  Sabbioni zijn zandbanken. Door deze zogenaamde Sabbioni wordt dit strand juist heel geschikt voor families met kleine kindjes. Er onstaat nl. door die zandbanken een soort laagwaterinloop in de zee. De kinderen spelen heerlijk in dat beginnende golvende zeewater. De papa's maken samen met de kinderen een zandkasteel, dat vijf minuten later door de eerste golf omver wordt geholpen. Elk jaar zien we daar dezelfde families en elk jaar speelt Livia daar met dezelfde vriendjes. Haar Sabaudiavriendjes. 

En zo leerden we daar vier jaar geleden Monia met Franco en dochtertje Alice kennen. Ze zijn de zomerburen van andere Sabaudiavrienden. Monia en Franco wonen er echter het hele jaar. Zij zijn Sabaudiaieten, hoewel het zo bijna een Arabisch woord lijkt zijn ze gewoon normale inwoners uit Sabaudia. :-)

Livia speelt soms op het strand met dochtertje Alice.

Voordat we wegggingen dit jaar, terug naar huis, kreeg Livia van Alice een kadootje. Een flesje kinderparfum. Alice zelf had dit kadootje uitgezocht. Een dikke knuffel kon dan ook niet uitblijven.  

Terug thuis in Friuli, herinnerde ik mij dat Alice in oktober jarig is. Normaal gesproken bellen we elkaar dan altijd. Dit jaar hebben we een kadootje gestuurd. Livia had een zeer origineel idee...een flesje kinderparfum. :-)

Het pakje ging op de post, het juiste adres erop...en op hoop van zegen. ( hopelijk kwam het pakje op tijd aan, maar nog belangrijker...hopelijk kwam het pakje uberhaupt aan ! ).

Op de verjaardag zelf stuurde ik nog even een sms met ' tanti Auguri '.  Een week ging voorbij, twee weken gingen voorbij, drie weken gingen voorbij. Ik kreeg maar geen antwoord. Vreemd...zou er iets aan de hand zijn ? Of zou het pakje gewoon niet zijn aangekomen ? ( ik werd al weer boos op 'la posta ' )

Na drie weken stuurde ik maar een sms-je ...of ze het pakje wel hadden gekregen ? Weer geen antwoord. Ik vond het steeds vreemder worden.

Zo ineens vandaag..een telefoontje van Monia. Diep beschaamd, vreselijk verontschuldigend voor het niet antwoorden, ze hadden het pakje wèl gekregen en namens Alice werden we daar heel hartelijk voor bedankt.

Ze legde het hele verhaal uit, waarom ze niet gebeld had. De bisnonna was namelijk overleden..vlak nadat we waren vertrokken deze zomer moest bisnonna naar het ziekenhuis. De ene ellende na de andere met uiteindelijk na een 2 maand ziekenperiode in het ziekenhuis kreeg bisnonna een hartinfarct en overleed. Het lijden was voorbij. En niet alleen aan het lijden van bisnonna, maar  ook aan de zeer intensieve periode voor de oma en kleindochter ( Monia ),die de ziekenbezoeken met elkaar verdeelden. Hierover leg ik straks meer uit.

Bisnonna is nog maar net overleden, toen de moeder en schoonvader van Monia allebei in het ziekenhuis komen. De ziekenbezoeken gaan weer verder.

Monia is kapot...ze kan het niet meer aan. Wat is nou het probleem ? In Italie heb je eigenlijk een probleem als je familielid in het ziekenhuis komt liggen. En nou moet ik eerlijk zijn dat hier in Udine dit probleem al een stuk minder is, de verzorging door het verzorgend personeel is stukken beter en als familielid kan je gerust 's nachts naar huis gaan en alleen op de bezoekuren komen.

In het centrum/zuiden werkt het toch anders. Als je als familielid je ziekenhuisliggende familie niet verzorgd..kan het nog wel eens raar aflopen. Het verplegend personeel wast de zieke niet ( dat moet de familie doen ), het personeel helpt de patient niet met eten of drinken ( het dienblad wordt op een tafeltje gezet en hoe je dit dan binnen krijgt is  jouw probleem...oftewel je familie's probleem ). 's Nachts moet een oogje in het zeil worden gehouden ? Dat betekent dat de familie moet nachtwaken.

Dit hou je natuurlijk niet vol, vooral als de familie klein is en je de taken niet kan verdelen onder meerdere broers of zussen. 

Monia heeft dus voor de nachten een badante ( een hulp ). De badante komen meestal van oorsprong uit het voormalig oostblok. Deze dames willen graag tegen een flinke som geld bij de patient blijven. 

Standaardprijzen in Rome en omgeving voor de nachtbadante zijn 100 euro per nacht. 

Ik vraag me altijd af hoe de oudjes dit van een standaardpensioen van nog geen 550 euro netto per maand kunnen betalen.  Reserves, spaarpotjes worden uiteindelijk opengetrokken. De familie legt alle reserves bij elkaar, want voor opa en/of oma moet immers goed verzorgd worden.

Niet alleen fysiek is het een uitputtingsslag maar ook economisch.

Monia rent van de ene afdeling naar de andere afdeling in het ziekenhuis. Eten geven, lichamelijke verzorging etc. zijn haar taken geworden. Haar man Franco werkt op de ambulance. Dochtertje Alice heeft de afgelopen maanden erg weinig aandacht gekregen en wordt bij andere familieleden onder gebracht.

Dit is helaas de realiteit voor veel mensen die familieleden in het ziekenhuis hebben liggen. Ziekenhuis betekent niet dat je compleet verzorgd wordt, je familie moet nog gewoon dag en nacht voor je klaar staan.

Mijn schoonmoeder zei eens toen de bisnonna van Andrea nog leefde; ' ik heb liever dat ze niet in het ziekenhuis ligt, maar gewoon thuis, dat is nl wat rustiger voor mij qua verzorging'.

Ik heb het idee dat in Udine het toch iets beter voor elkaar is. Ik heb zelf ook tien dagen in het ziekenhuis gelegen,Livia's geboorte,  waarvan ik de eerste drie dagen ook niet zelf in staat was om mijzelf te verzorgen. Het is waar dat Andrea er bijna de hele dag was en mij hielp met eten geven. Maar ik herinner mij ook nog dat een verpleegster mij naar de wc  hielp en mij hielp vasthouden op de wc.

Een andere verpleegster hielp mij ondersteunen terwijl ik Livia probeerde melk te geven. Iedereen was zo vriendelijk en behulpzaam. Kussentje werd opgeschud, ik mocht kiezen wat ik wilde eten. 's Nachts ging Andrea gewoon naar huis, zodat hij ook zijn normale nachtrust kon krijgen. Als ik ' nachts iets nodig had, kon ik gewoon bellen en dan kwam er altijd meteen iemand langs.

En niet alleen qua zee is er een verschil tussen het zuiden en het noorden.