Jong geleerd, oud gedaan

Vandaag hadden we een speelafspraak. Een speelafspraak in een speelpark in Udine, genaamd Bombonera.
Bombonera is een speelpark voor de de leeftijd van 2 tot een jaar of 10 maximaal ongeveer. Er staan verschillende speeltoestellen, waaronder een aantal schommels, een kabelbaan ( voor de oudere kindjes ), verschillende glijbanen, klimrekken e.d.
Alles omring door een enorm groot heuvelig grasveld met bruggetjes van de ene ‘heuvel’ naar de andere ‘heuvel’.
Aan het eind van het park staat de zogenaamde chiosco..de kiosk, waar je ijsjes, pizza en drinken kan kopen tegen een redelijke commerciele prijs.
Als extra service biedt men ook nog eens wifi-connectie voor je laptop…nou als de drukke carriere mama’s en papa’s hun kinderen nu nog niet naar dit park willen brengen !!
Enfin, hier ging Livia samen met de dochtertjes van mijn Duitse client spelen. De dochtertjes zijn 6 en 8 jaar oud en gaan de hele week naar de Internationale school van Udine. De hele dag leren. Vrijdags snakken de meisjes naar wat groen en frisse lucht…rennen in het grasveld !!
Zoals altijd zie ik altijd bekenden in het park. Het park is DE ontmoetingsplaats voor jonge mama’s en oma’s die op de kleinkinderen passen. Je ziet altijd dezelfde gezichten..en op een gegeven moment ken je bijna iedereen in het park. Livia kent zodoende ook veel kindjes en er is meestal altijd wel een ‘bekend’ gezichtje waarmee ze wil spelen.
Zo ook deze middag. We waren uiteraard met de Klara en Louise hier gekomen, maar Livia zag al na 5 minuten haar zwemles-vriendje Alessio. De mama van Alessio is een gezellige Napoletana die altijd wel iets heeft om over te praten.
Even later zag Livia haar harts-schoolvriendin, Veronica, die daar was met haar oma, die naast het park woont.
Het duurde maar even en Livia was haar Duitse vriendinnetjes Klara en Louise vergeten. Of nee, niet vergeten, maar voor haar was het eigenlik een normale gebeurtenis..je ziet andere vriendjes, dus de groep wordt automatisch groter. Je ‘vroegere’ vriendjes gaan mee naar de groep en men gaat allen samen spelen.
Alessio en Veronica speelden dan ook heel gezellig samen, alsof ze elkaar al jaren kenden.
Louise en Klara trokken zich terug…ze zeiden ‘ Livia wil niet meer met ons spelen ‘.
Ik probeerde ze uit te leggen, dat Livia nog klein is, dat ze gewoon zich moeten inmengen in de groep. Ze moeten gewoon meespelen. Het is niet zo dat ze niet welkom zijn, integendeel..nieuwe vrienden betekent niet de oude vrienden verlaten, maar een grotere vriendengroep ! Livia bewees dit ook door een gebaar naar de Duitse kindjes te maken, en ze te roepen met ze mee te doen.
Helaas begrepen de Duitse kindjes dit niet. Een ander land, een andere taal, een andere speelcultuur.
Deze avond zat ik dan zo na te denken over deze middag. Hoe verschillend landen zijn, hoe verschillend culturen zijn..en hoe dit al van kindsaf aan erin zit.
En hoe dit in de toekomst zich ontwikkelt.
Want deze kindercultuur is niet veel anders dan wat wij als ouders hebben.
We hebben nl a.s. zondag een barbeque. Een bbq bij Marina en Giuseppe. Marina en Giuseppe runnen een B&B in Buja, een dorpje dat 4 km boven ons dorp ligt. Ze komen van oorsprong uit Rome en hebben het roer omgegooid. Hij heeft een universitair diploma in Biologie en was Italiaans jeugdkampioen zwemmen. Zij zat ook in het Italiaanse nationale zwemteam. Een aantal jaren geleden hebben ze het chaotische leven van Rome achtergelaten en leven ze een rustig leven in Buja, een klein dorp in Friuli.
Ik heb Giuseppe in een discount winkel ontmoet. Hij hoorde dat ik Nederlands praatte met Livia. Hij wil zijn dochtertje Rebecce Engels opvoeden en praat zodoende Engels met haar.
We wisselden telefoonnummers uit, iets wat ook vrij normaal is in Italie..je ontmoet iemand..die lijkt je wel leuk en je vraagt een telefoonnummer zodat je nog eens kan afspreken met elkaar.
Contact maken is makkelijk in Italie.
Enfin, zondag hebben we de BBQ. Iedereen neemt iets mee, Giuseppe verzorgt het vlees en heeft wijn uit de heuvels bij Nimis gekocht. Ik heb meteen een doosje wijn bij hem besteld.
Ik ga waarschijnlijk een of andere salade meenemen voor bij de bbq, iemand anders neemt waarschijnlijk een toetje of een taart mee.
Iemand anders..ja want er komen nl meerdere families.
Dit is heel normaal in Italie, je gaat naar een uitnodiging en er komen andere mensen. Mensen die je helemaal niet kent..en die je misschien nooit in je leven had ontmoet.
Zo heb ik via een verjaardagsfeestje bij Giuseppe een leuk stel ontmoet. Alessandra en Paul. Zij is Italiaans en hij is Nederlands. Het klikte meteen..en we zijn nu dikke vrienden met elkaar.
Soms klikt het…en heb je nieuwe vrienden…soms klikt het minder en dan had je gewoon een leuke dag.
En dit alles begint eigenlijk met het spelen in zo’n speelpark. Je ontmoet nieuwe mensen, ..soms klikt het ..en je speelt lekker samen; gaat nieuwe afspraakjes maken..en soms ..soms, was het alleen maar een dagje samen spelen.