Nu spreekt er bijna niemand Engels in Italie..en dat topmanagement spreekt meestal alleen maar hun eigen moedertaal en Engels.
Dit nieuwe jaar heb ik twee families onder mijn hoede gekregen. Een Zwitserse familie dat hiervoor 4 jaar in Maleisie heeft gewoond. En een Duitse familie, waarvan de vrouw van mijn client Braziliaanse is, 1 dochter in Duitsland geboren en 1 dochter in Hongarije geboren ( tijdens een vorig expats-periode ).
Al die verschillende landen, verschillende huwelijks- en geboortecertificaten maakt het er niet makkelijker op in de bureaucatische wereld..en al helemaal niet in de Italiaanse bureaucratische wereld.
Zo veranderen de regeltjes hier per provincie, per regio, per gemeente..maar zelfs binnen de gemeente maar na 6 maanden tijd, zijn de regeltjes ook weer veranderd. Tja, kom dan nog maar eens geloofwaardig over als je regel nummer 1 probeert uit te leggen aan je client..maar wanneer je dan bij het desbetreffende loket komt, blijkt die regel niet meer van toepassing te zijn.
Ik die hier inmiddels al weer 9 jaar woon, ben hier aan gewend, maar voor de ‘neo-italo inwoner’ is het een onbegrijpelijke chaos.
Zo hebben we voor de Duitse familie drie keer naar de gemeente moeten gaan, om daar de familie in te schrijven. In eerste instantie was alleen meneer Meier ( verzonnen naam ) in Italie, dus kon ik alleen meneer Meier inschrijven. In Italie gaat men na de inschrijving controleren of men wel daadwerkelijk woont op het ingeschreven adres. Deze controle wordt door de ‘vigile’ gedaan, een soort gemeentepolitie. Twee weken later kwam mevrouw Meier met de twee dochters aan. Ik haalde mevrouw Meier van haar huis op, een mooie rustieke friulaanse woning die in de 12e eeuw is gebouwd. Dit verhaal zal ik echter in een ander blog schrijven.
De weg was geblokkeerd door twee enorme verhuiswagens, twee enorme vrachtwagens met een Duits kentekenplaat. De oplegger stond onderaan in het dorp te wachten, die kon nl. de stijle weg niet oprijden. De stijle weg in Fagagna, die naar het mooie restaurant ‘ al castello’ leidt….de buren van de familie Meier.
Dat de Duitse familie hier ging wonen was overduidelijk…
Enfin, met mevrouw Meier gingen we naar de gemeente…waar we te horen kregen dat inschrijven niet mogelijk was, omdat de politie nog niet had gecontroleerd of meneer Meier wel echt op het aangegeven adres woonde. ( twee weken geleden ingeschreven…. )
Nu is Fagagna geen wereldstad, maar Fagagna is een dorpje met maar zo’n 6000 inwoners. Ik kan mij dus niet voorstellen dat de gemeentepolitie geen tijd heeft gehad de afgelopen twee weken om te controleren of er op de straat bovenaan de heuvel tegenover het gemeentehuis een meneer Meier woont.
Mijn voorstel of ik mevrouw Meier en de kinderen dan niet afzonderlijk kon inschrijven en daarna tegelijkertijd laten controleren door diezelfde gemeentepolitie werd afgedaan met het feit dat men niet 1 document open kan laten, terwijl het andere misschien ondertussen wordt gesloten. Ik zit te denken dat het misschien een informatica-probleem is…sommige computerprogramma’s zijn nou eenmaal erg zwart/wit en is het misschien moeilijk om iets te wijzigen. Maar nee…de medewerkster van het gemeentehuis haalt zo van haar bureau een papieren mapje ( die nog bovenaan op het stapeltje ligt….van twee weken geleden ingeschreven ..dus in die twee weken zijn er geen andere inschrijvingen geweest die bovenop het mapje van de heer Meier kwamen liggen ) met daarin alle papieren van de heer Meier.
De medewerkster wist de reden wel zei ze…het was haar handtekening. ??…volgens haar had de politie het expres niet gecontroleerd, omdat het haar kaligrafie was..en de politie wilde haar dwars zitten. Ze belde met hoge poten de comandant van de politie en eiste dat men met spoed de inschrijving van meneer Meier ging controleren.
Aan ons werd gevraagd om drie dagen ( drie dagen is blijkbaar spoed ? ) terug te komen voor de inschrijving van mevrouw en kinderen.
De dag voordat we terug gingen naar de gemeente, belde ik de familie. Was de politie er al geweest ? Ik had nl. geen zin om nog een keertje daarheen te rijden en weer te horen te krijgen dat men niet kon inschrijven. Meneer Meier had nu een ander verhaal.. de politie had hem gebelt en gevraagd wanneer hij thuis zou zijn. Hij vertelde dat hij werkte ( hij is de baas van een grote Bosch-vestiging van Fagagna ) overdag. De politie zei dat hij vanaf die dag, twee weken lang vòòr 8 uur in de ochtend thuis moest zijn en na 18 uur ‘s avonds. Ze zouden dan komen controleren.
We gingen maar proberen de volgende dag…met mevrouw wèèr naar de gemeente. En ja…nu kon ik ineens mevrouw wèl inschrijven. Hetzelfde papieren mapje werd tevoorschijn gehaald en van alle documenten werd een kopietje gemaakt. Geen woord werd er gerept over de controle van de politie.
Nu was eindelijk de aanvraag van residentie klaar ! Nog niet de officiele residentie, want hiervoor moet nog de politie langskomen..die tot op heden nog niet is geweest.
Wanneer de officiele inschrijving een feit is, moet men weer terug komen om een ander certificaat op te halen. Een residentie-certificaat waarvoor men per persoon een belastingzegel moet betalen van 14.62 euro.
Zou het alleen dit zijn, dan zou het geen probleem zijn. Maar aan de residentie hangt het hele Italiaanse systeem. Met de residentie krijg je nl op recht op sanitaire assistentie. Je mag gebruik maken van het hele sanitaire stelsel. Hiervoor moet je je laten inschrijven bij de zogenaamde ASL.
Voor de buitenlanders is er dan de ‘anagrafe immigranti’ ..het inschrijfloket voor immigranten. Je zou verwachten dat men daar Engels spreekt, maar nee…een vaag yes en no..en dan houdt het ook wel op.
Ik ga met mevrouw naar het asl-kantoor in Udine en wil de hele familie laten inschrijven.
‘ de officiele inschrijving is nog niet klaar ? ‘ Eh nee..de politie is nog niet geweest om te controleren. Oke..dan geven wij de sanitaire inschrijving maar voor 4 maanden. Wanneer de officiele inschrijving een feit is, komen jullie terug voor de officiele inschrijving van de asl.
Zucht…oke, als we maar het tijdelijke pasje voor dit moment hebben..dan kan de familie in ieder geval gebruik maken van de ziekenzorg in Italie.
We pakken alle papieren…’ oh het gaat om Fagagna ? ‘
‘daarvoor moeten jullie naar het asl-kantoor in Fagagna’ I zei..maar op internet staat dat dit kantoor gesloten is en we naar Udine moeten.
De medewerkster vraagt aan haar mannelijke collega en idd die bevestigd dat Fagagna idd gesloten is…maar in Udine konden we het ook niet doen.
Ik val stil…en nu ?
Oke, ze zouden mij een tijdelijk pasje geven, maar zodra de officiele brief binnen is van de gemeente moeten we naar een ander stadje om daar de verlenging van het sanitaire systeem te registreren.
Ik vind het prima, als ze mij dat tijdelijke pasje maar meegeven. Maar dan komt er weer een ander probleem. In Udine hebben ze geen lijst van de kinderartsen en de Duitse familie heeft twee dochters van de leeftijd van 6 en 8 jaar. Kinderen in Italie vallen niet onder de normale huisdokter, maar onder een huiskinderdokter. We kiezen nu even tijdelijk voor de normale huisdokter voor het gehele gezin en wanneer we dan de verlenging gaan regelen, ga ik ook voor de kinderen een kinderarts uitzoeken.
Het lijkt bijna allemaal geregeld…het is 12.20..het kantoor gaat om 12.30 dicht. De medewerkster van het asl-kantoor wil de tijdelijke papieren pasjes uitprinten..en de printer blokkeert.
Probleem…ook op de andere verdieping doet de printer het niet. Na een aantal telefoontjes blijkt in heel de provincie in het Asl-systeem geen printer het meer te doen. De wijzers van de klok aan de muur lopen traag door..het is bijna 12.30…en het is vrijdag. Na 12.30 is het weekend…en dat zou betekenen dat we maandag terug moeten komen voor de uitgeprinte pasjes.
Ineens…12.30…de printers doen het weer…een zucht van verlichting…na vier handtekeningen te hebben gezet, hebben we eindelijk de felbegeerde vier tijdelijke pasje, waarmee we vier maanden recht hebben op ziekenzorg.
Nu nog wachten op de politie en dan weer de volgende bureaucratische molen in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten