Vanuit het vliegveld gingen we dan ook meteen naar het grote speelpark bij Feletto. Het speelpark Bombonera.
Een groot park waar veel kindjes uit Udine en omgeving komen te spelen.
Toen wij aankwamen was het nog vroeg, zo’n 14.30. In Italie is dit geen speeltijd nog voor de kinderen. De meeste kinderen slapen nog eventjes na het middageten. Livia is wat dat betreft altijd erg Nederlands geweest en doet al heel lang geen middagdutje meer.
Gelukkig was er een meisje van Livia’s leeftijd. Een leuk sportief gekleed meisje van bijna 4. Spontaan, vrolijk en vooral heel sportief en nergens bang voor. Precies zoals Livia is.
Samen gingen ze meteen spelen met de ‘meest gevaarlijke’ speeltoestellen in het park. Livia had enorm veel lol.
Ik kwam aan de praat met de moeder, althans ik dacht dat ze de moeder was. Een sportief gekleedde jonge vrouw van mijn leeftijd. De oudere broer van een jaar of 10 liep ook rond in het park. Een robuuste jongen met highlights in zijn haar.
De ‘moeder’ legde veel dingen van de natuur uit aan de jongen. Vertelde over de vruchten van de bomen. We zaten onder een walnotenboom. De jongen plukte de inmiddels zwarte en verdroogde walnoten uit de boom en trachtte ze te openen met blote hand. Zijn ‘moeder’ hielp hem. Hij bood mij de walnoot aan en sprak mij met de beleefde u-vorm in het Italiaans aan, Lei.
Een net opgevoedde jongen dacht ik meteen.
Even later zei de ‘moeder’ tegen het meisje hoe ze een bepaald woord in het Italiaans zou zeggen. Ik vroeg verbaast..maar zijn jullie niet Italiaans ?
Ze zei..wacht, ik leg het je zo uit.
Nadat de kindjes wegwaren zei ze. Het zijn Rom-kindjes. Rom is een zigeunergroep in Italie. Deze etnische minderheid wordt veelal gemeden in Italie. Rom staat synoniem aan drugs, prostitutie en vooral criminaliteit. Deze kinderen, geboren in Italie, geboren uit ouders die ook in Italie zijn geboren, uit grootouders die uit Montenegro waarschijnlijk komen. Het voormalig Oost-blokland.
De ‘moeder’ was niet de moeder, maar de maatschappelijk werkster. Ze begeleidde deze kinderen. Ze had de ouders zo ver gekregen dat deze kindjes dit jaar naar school mochten. De meeste Rom-kinderen gaan niet naar school. Ze worden ‘thuis’ ‘opgeleid’ tot de criminaliteit. De overheid doet er alles aan om ze aan de schoolplicht bloot te stellen, maar de Rom stuurt gewoon de kinderen niet naar school en heeft lak aan de Italiaanse overheid.
Rom-kindjes…wie had dat nou gedacht…
Het is echt te hopen dat deze kinderen de goede begeleiding nu hebben gekregen. Deze jonge ongetrouwde vrouw die werkt met dit soort kinderen.
Een vrouw die met de kinderen naar het park gaat. Ze laat intergreren met de Italiaanse kindjes. Ze naar school brengt en haalt. Ze weghaalt uit de ‘familieclan’, ook al is het maar voor even een middagje in het park.
Ze begeleidt met het huiswerk maken en ze de normale normen en waarden probeert bij te brengen. Een vrouw die zo te zien plezier had in haar werk, uitleg geven over de banale dingen die in onze wereld zijn. Dingen die voor ons zo normaal zijn…de walnoot aan de boom, de walnoot die je kan delen met iemand anders in het park. Ik begreep het helemaal. Deze vrouw leerde de jongen delen. Iets wat waarschijnlijk niet normaal is in ‘zijn wereldje’.
En ik, ik heb ook iets geleerd. Dat de vooroordelen over de Rom en de Rom-kinderen misschien wel niet voor iedereen geldt. Misschien is er een klein deel dat wel toekomst heeft. Gebruik maakt van de mogelijkheden die de Italiaanse overheid ze biedt. Zodat ze misschien een goede toekomst krijgen.
En, wat is het toch mooi dat kinderen geen vooroordelen hebben. Voor Livia was het een vriendinnetje in het park. Naomi heet ze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten